Алдаа
  • JLIB_DATABASE_ERROR_FUNCTION_FAILED
  • Энэ харагдацын дизайн загвар байхгүй байна. Та сайтын админтай холбоо барина уу.

ТОКИОГИЙН ТӨВД ҮЗСЭН СУМЫН НААДАМ

 

 

ХАВРЫН БАЯРЫН ЭРГЭН ТОЙРОНД. Токиод сакурагийн улирал дуусч, борооны улирал ойртон хүмүүс хөнгөн нимгэн хувцас хунараа өмсөн аль хэдийн зун болжээ. Токиогийн төвийн нэг том цэцэрлэгт хүрээлэнд Монголчуудын хаврын баяр болов. Хэдэн жилийн өмнөөс “Хаврын баяр” нэртэй арга хэмжээ зохион байгуулж эхэлсэн нь одоо нэгэнт уламжлал болжээ. Хаврын баяр хоёр ч өдөр үргэлжилдэг юм байна.  Цэцэрлэгт хүрээлэнгийн нэг өнцөгт асар, майхан босгон төрийн далбаагаа мандуулсан нь эхлээд нүдэнд тусав. Хоёр унь олсоор холбон тогтоож, төрийн далбааны иш болгожээ. Дан цагаан бүрээс нөмөргөсөн гурван ч гэр барьсан нь гаднаас харахад их л ядруухан харагдав. Хана, унь нь наранд гэрэлтэн гаднын хүмүүст бол монголчууд тун тавгүй орон гэрт амьдардаг юм байна гэсэн сэтгэгдэл төрүүлэхээр.

 

Хаврын баярын зочдын дийлэнх нь япончууд, гаднынхан ажээ. Бас манай урьд хөршийн монголчууд маш олон харагдана. 

 

Хоёрдахь өдрийн баярт оролцохоор сумогийн их аварга Хакухо Даваажаргал ирлээ. Сумогийн их аварга үнэхээр хаан  шиг хүндтэй ажээ. Баярт оролцож байсан япончууд ихэд дор мэхийн хүндэтгэл илэрхийлж, их аваргыг ойроос харсандаа насны хэрэг бүтсэн мэт баярлаж  байв. Хүн бүр зураг авах, зургаа авахуулахыг хичээн бидэнд ч ойртох боломж олгосонгүй. Их аваргыг үнэхээр бишрэн хүндэтгэдэг ажээ. Ийм их хүндэтгэл, баяр бахдлыг дааж, тээж явах асар их үүрэг ноогддог ажээ. Юун түрүүнд Мөөеө аварга, Тамираа эгч хоёроороо бахархаж би ч бас зээ хүүгийнхээ хамт омог бардам зогсож байв. Япончууд мэхийн ёсолж байхад хэнэг ч үгүй гар хуруугаараа даллан зогсож байгаа хүмүүс нь манайхан. Их эзэн хааны удам угсааныхан угаасаа бөхөлзөж, тонголзох дургүй босоо заяатай ард түмэн шүү дээ.   

 

Хойно, урьдаа дагуултай их аварга наадмын хоймор налайж манай үндэсний бөхийн барилдаан эхлэв.  Зүс мэдэхээс Төв аймгийн арслан, өндөр Дамба харагдав. Нэгийн даваанд манай оюутнуудын найз бололтой америк залуу өмдөн дээрээ далбаа өмсөөд барилдсан нь олныг ихэд хөгжөөв. Дэвээ, шаваа гээд сүрхий бэлтгэсэн нь харагдаж байв. Эхний гар ачаанд өнхрөөд өгөв. Аймгийн арслан Төмөрбаатар гэдэг сайхан залуу түрүүлэв. Давсан бөхөд атга боорцог, чихэр өгч байна. Хакуко аварга үзэгчид рүү шид гэж хэлснийг бөхийн барилдааныг зохион байгуулж байсан залуу тайлбарлав. Эхэндээ гайхаж байсан япончууд тайлбарыг сонссоноос хойш чихэр, болж өгвөл боорцог олж авахаар манайхантай ана мана уралдаж байв.  Миний дэргэд сууж байсан өвөө олж авсан нэг ширхэг боорцогоо ихэд нямбайлан боож авав. Хэрэгт дурлан асуулгавал  “Ач хүүдээ өгнө. Тэр бөх барилдах дуртай” гэж их л баяр хөөртэй хариулж байлаа.

 

Токиод Энхтуяа гэдэг эмэгтэй “Улаанбаатар” нэртэй монгол хоолны газар ажиллуулдаг юм байна. Энхтуяагийн гуанзнаас эхлээд маш олон лангуу хуушуур голдуу хийж, эрэлт хэрэгцээ ихтэй байлаа. Хүний, өөрийн гэлгүй л уралдан авч идэж байв. Ширхэг хуушуур 200-250 / 3000 орчим төгрөг / иень гэхээр орлого, ашиг ч чамгүй байгаа бололтой. Энхтуяаг таньдаггүй монгол бараг байхгүй бололтой. “Их өглөгч, сайхан зантай эгч байгаа юм” гээд нутгийнхан маань ам сайтай гэж жигтэйхэн. Монголын үндэсний гэгдэх цөөхөн төрлийн хоолыг арлын оронд нутагшуулж байгаа хүн ажээ. Сумочид их дуртай гэнэ. Магадгүй манай бөхчүүдийн хүч, чадлыг махны орц ихтэй хоол, ундтай нь холбон үздэг байж ч болох юм. 

 

Монголоос очсон хамтлаг, дуучид дуулж хуурдав. Орой нь 1 цаг орчмын концерт тоглолоо. Жинхэнэ “халтуурдах” гэгч болов. Үзэгчид шаардлага тавьж, нэг дуучин залуу “Тэгвэл чи гар” гэж хэдэрлэж ч байх шиг. “Рок, попын зарим хамтлаг, дуучид маань уран сайханчдын л түвшний хүмүүс юмаа даа” гэсэн урамгүй бодол төрөв. Нэг нөхөр нэртэй дуучдыг дуурайн дуулж байгаа бололтой, ёстой л “намайг хэн хэлж, нохойг хэн саах вэ” гэдэг болж байлаа. Дөрөө чангалсан нь илт, зориг зүрх, дуу хоолойн чанга гэдэг жигтэйхэн. Гэтэл ихэнх үзэгчид нь япончууд, тэр тусмаа өндөр настнууд байдаг. Юм юм л бодогдож байлаа. 

 

  Хуушуураа “Чингэс”,”Болор”,”Алтан түрүү” тэргүүтнээр даруулсан залуучууд нэг буланд зодолдож байгаа бололтой, цагдаа энэ тэр болоод явчихав.Гар арчсан цаас, хог хөглөрөөд, зохистой зохисгүй үг яриа дуулдаад, ер нь товчхондоо  сумын наадам дээр болдог бүхэн л болж байлаа. Гэтэл Токиогийн төв байдаг. Хаврын баяр эхний жилүүдэд оюутан залуучуудын хүрээнд болдог байсан гэнэ. Тэр үедээ их дэгтэй, зохион байгуулалт сайтай байжээ. Одоо оролцогчид нь их нэмэгдэж. Японы бусад олон муж, хотуудад ажиллаж, суралцаж байгаа залуучууд   зорьж ирж оролцдог, хүсэн хүлээдэг баяр нь юм байна. Японы иргэдээс гадна урьд хөршийн монголчууд, манай залуучуудтай хамт суралцдаг   орон орны оюутан залуучууд оролцдог ажээ. “Өвөр Монголын Шилийн гол аймгийн уугуул Гандөш гэдэг сэргэлэн залуутай танилцав. “Хаврын баярт оролцогчдын дийлэнх нь манай нутгийнхан байгаа. Японд амьдардаг өвөр монголчууд энэ баярт оролцохдоо их дуртай. Би гэхэд бараг 7-8 дахь жилдээ хоолон гэр ажиллуулан үйлчилж байна” гэв. Хувийн компаний эзэн гэнэ. 

 

Биднийг Москвад оюутан байхад урлаг, спортын олон том арга хэмжээ болдог байж билээ. Яасан ч зохион байгуулалттай,ах захтэй, дэг журамтай байсан юм бэ гэж бодогдож байлаа.Японд суралцаж байгаа монгол оюутнуудын холбоо хариуцан зохион байгуулдаг юм байна. Хирдээ л их бэлтгэжээ. Элчин сайдын яам ч сайн дэмжиж, тусалдаг гэлцэж байв. “Манай Жигжид элчин сайдын томилолтын хугацаа дөхөж байгаа гэсэн. Бид бас Элчин сайдаараа бахархдаг. Оронд нь тэгээд ямар хүн ирдэг бол. Сунгаж барьж болдоггүй л юм байхдаа” гэж өөр зуураа ярилцахыг сонсоход хүний газар болоод ч тэр үү, сайхан сонсогдож байлаа.

 

МАНАЙХАН ЮУ ЯРИВ. Хаврын баярын үеэр Токиогийн гадаад хэлний их сургуульд урилгын профессороор ажиллаж байгаа доктор Жанцангийн Бат-Ирээдүйтэй уулзаж сайхан ярилцав. Манай МУИС-тай олон жил хамтран ажиллаж байгаа энэ сургуульд япончууд монгол хэл үздэг, манайхаас багш нар гэрээгээр ажилладаг уламжлал тогтоод олон жил болж байгаа юм. Багшийн зарим шавь нар баярт оролцож байлаа. Манай үндэсний  дээл хувцастай хоёр бүсгүй монголоор тун цэвэрхэн ярьж байв. Уртын дуу сайн дуулж сурсан гэнэ. Японы хүүхэд, залуучууд  маш олон морин хуур, уртын дууг маш их сонирхон сурч байгаа юм байна. Манай энэ мэргэжлийн хүмүүс  Токиод төдийгүй зарим хотуудад ч ажиллаж байгаа ажээ. 

 

- Японд олон залуучууд суралцаж байна. Бас ажиллаж байгаа хүмүүс ч олон бий. Их, дээд сургуулиуд гадаадаас оюутан суралцуулах талаар маш их анхаарал тавьж байна.  Өөрийн нь суралцагчдын тоо жил ирэх тутам буурч байна. Амьдрал, боломж сайтай хүмүүс үр хүүхдээ ихэвчлэн англи хэлтэй улс орнуудад суралцуулдаг болжээ. Тэгээд ч японы ихэнх гэр бүл нэг хоёрхон хүүхэдтэй. Манай улс ч гэсэн Монголын их, дээд сургуулиудад гадаадаас оюутан суралцуулах талаар онцгой анхаарч хөтөлбөр, төсөл хүртэл хэрэгжүүлмээр санагддаг. Эхний ээлжинд хойт, урьд хоёр их хөршийн монгол угсаатан залуучууд ирээд суралцаг. Тэдэнд зориулсан тусгай хөтөлбөр, их сургуулиуд дундын оюутны байр, хотхон хүртэл барьж байгуулж болно. Боловсролын импортоо нэмэгдүүлэх талаар маш их санаа тавьж байгаа Австрали, Япон, БНСУ зэрэг орны туршлагаас ч суралцах хэрэгтэй байна. Зарим мэргэжлээр өндөр төлбөртэй, тусгай хөтөлбөртэй сургалт ч зохион байгуулж болно шүү дээ. Би санал, бодлоо солилцож, сургуультайгаа байнга холбоотой ажиллаж байгаа. Одоо ч нэг л жил үлдлээ гэж ярив.  Хэл шинжлэлийн шинжлэх ухааны доктор энэ залуухан эрдэмтэн гадаад орнуудад чамгүй олон жил ажиллаж байгаа, Японд ирэхийн өмнө МУИС-ийн Монгол хэл, судлалын сургуулийн захирлаар ажиллаж байсан юм.

 

          Алдарт Токиогийн их сургуульд   манайхаас гурван докторант суралцаж байна. Токиогийн их сургуулийн   сургалт үнэхээр өндөр шаардлагатай, дэлхийн түвшинд хүлээн зөвшөөрөгдсөн боловсрол олгодог. Сургалтын хөтөлбөрийн стандарт маш өндөр,  энэ орны дээд боловсролын брэнд.

 

    Японд,Токиод ихэвчлэн магистр, докторын түвшний сургалт дүүргэсэн залуучуудад Монголд ажил олддоггүй тухай манай хүүхдүүд тодорхой жишээ татан ярьж байв.

 

-Унаган орос хэлтэй, хуучин ЗХУ-д багшийн мэргэжлээр бүүр Ленинградын их сургууль төгссөн, энд 7 жил суралцан докторын зэрэг хамгаалсан, “ус, цас” шиг англи хэлтэй нэг эгч бий. Эх орондоо очиж ажиллана гээд маш өндөр сэтгэгдэлтэй явсан, жил шахам хөөцөлдөж байж нэг төсөлд ажиллаж байгаа сурагтай байна.   Бас манай сургуульд анагаах ухааны докторын зэрэг хамгаалсан нэг залууг Улаанбаатарын Эрүүл мэндийн шинжлэх ухааны их сургууль багшаар аваагүй байгаа юм даа. АНУ-д магистрын, Японы Тококу их сургуульд докторын зэрэг хамгаалсан Д.Түвшин гэдэг залуу  бас нэг яаманд хандаад баримт бичгээ бүрдүүлж өгсөн боловч одоо хүртэл хариу аваагүй байгаа гэсэн. Тийм болохоор энд суралцаж байгаа хүмүүс ихэвчлэн Японд ажиллаж, амьдрах сонирхолтой байдаг гэцгээв.

 

“Шинэ Монгол” дунд сургууль төгссөн Б.Батзаяа Чибагийн их сургуулийг нанотехнологийн чиглэлээр   магистрын зэрэгтэй төгсөөд Токиогийн их сургуулийн докторантурын өндөр босгыг даван элсчээ.

 

-Манай “Шинэ Монгол” сургууль үнэхээр сайхан сургууль. Япон хэл, соёл, зан заншилд хүүхдүүдийг багаас нь сургадаг. Сургуулийнхаа хамт олон, Галбадрах багшдаа маш их баярлаж явдаг. Токиогийн их сургуулийн бакалаврын түвшинд зөвхөн манай сургуулиас таван залуу суралцаж байгаа гэж ярилаа. Харин А.Амаржаргал МУИС-д нэг жил суралцаад Токиогийн их сургуульд элсэн бакалавр, магистрыг дүүргэн  докторантурт элсчээ. Боловсрол судлаач юм.

 

Манай залуучуудын зарим нь хувь хүмүүсээр зуучлуулан очиж Япон хэлний сургуульд суралцдаг юм байна. Хэлний шаардлага хангавал уралдаант шалгалт өгч дараагийн сургуульд элсэн суралцана. Сургууль олон, босго шалгуурууд нь янз бүр. Гагцхүү сайн судалж, чанартайг нь сонгон суралцахад анхаармаар санагдсан. “Ажил олж өгнө, дараагийн сургуульд шууд суралцуулна” гэхчлэн олон зүйл амлан авчраад орхидог хүмүүс ч байдаг гэнэ. Уг нь албан ёсны сургууль, байгууллагаар дамжуулан энэ ажлыг зохион байгуулж байвал хаана хаанаа найдвартай баймаар. Хэн ч гэлээ, энэ ажлыг олон жил эрхэлж байгаа нэг эмэгтэй аваачсан оюутнуудаараа хуушуур энэ тэр хийлгэн ашиг орлого олж байдаг тухай ч хүүхдүүд ярьж байлаа. Бас Улаанбаатарт япон хэлний дамжаа хичээллүүлдэг, чамгүй өндөр төлбөртэй энэ дамжаа нь олигтой юм сургадаггүй бололтой. Амин хувиараа явж байсан болохоор төдийлэн сонирхсонгүй.

 

ЯПОНЧУУД ЮУ ЯРИВ. Токиогийн их сургууль, Сэншү их сургууль, Нийгмийн халамжийн их сургууль, Айчи мужийн Сейжон их сургуулийн зарим таньдаг багш, профессоруудтай уулзаж ярилцав. Заримтай нь уулзалгүй чамгүй хугацаа өнгөрсөн боловч япончууд урт настай, хувьсаж өөрчлөгдөөд байх нь ховорхон хүмүүс юм.

 

Японы Нийгмийн халамжийн их сургуулийн хүндэт профессор Шимазаки гуай энэ жил 85 настай. Сүүлийн олон жилийн хөдөлмөрөө Монголд зориулж яваа хүн. Нөхөр Шимазаки нь  Японы нийгмийн халамжийн асуудлаар мэргэшсэн нэртэй том эрдэмтэн багш байжээ.  Шимазаки гуай дайны дараа, 1950-иад оны эхээр Токиогийн их сургуулийн эдийн засгийн салбарт элсэн суралцжээ. Эмэгтэй хүн эрдэм номын мөр хөөж, өндөр боловсрол эзэмших нь тухайн үед маш ховорхон, эдийн засгийн факультетэд дөрөвхөн эмэгтэй оюутан байжээ. Дэлхийн дайнд ялагдсан Япон улс хөгжлийн шинэ гарцыг хайж, юуны өмнө боловсролын салбарт АНУ-ын тогтолцоог бүрэн авчээ.  Америкууд Японы хоёр ч хотод атомын бөмбөг хаясан, япон хүмүүс тэдэнд маш дургүй байсан тул энэ шийдвэр газар бүрт эсэргүүцэлтэй тулгарсан гэнэ. “Яагаад, яагаад” гэсэн олон асуултад тухайн үед Ерөнхий сайд байсан хүн “Тэд биднийг ялсан, биднээс хүчирхэг учраас ялсан байж таарна” гэсэн хариулт өгч байжээ.  Хүүхдүүдийг 6 настайгаас нь суралцуулах асуудал ч эсэргүүцэл дагуулсан гэнэ.  Тариаланчид, загасчдын бага балчир хүүхэд хаана, хэнийд амьдарч яаж сурч чадах вэ гэсэн  баахан яриа, хөөрөө ч гарч.  “Хүүхдийг чинь хоёр жилийн өмнө албан ёсоор сургуульд хамруулж, эрт боловсрол, мэргэжил эзэмшүүлэх гэж байна. Яагаад хотын хүүхдүүд 6-7 настайгаасаа суралцаж, харин хөдөөнийхөн бүтэн хоёр жилээр хоцорч байх ёстой юм бэ. Засгийн газар хүүхэд бүрт тэгш боломж олгохыг хүсч байна” гэсэн хариулт өгч байсан гэнэ. Ухаалаг удирдагч   хүнд, бэрх  үед улс орон, ард түмнээ хэрхэн авч гардагийн жишээг эндээс харж болно.  Шимазаки багшийн үеийнхэн ЗХУ-ыг сонирхон орос хэл сурч, олон талаас нь судалж байжээ.Тэрбээр одоо ч орос дууны дугуйланд явсан хэвээрээ ажээ.

 

 Харин Монголын талаар тун бага мэдлэгтэй байсан гэнэ. Тэрбээр одоогоос 10 гаруй жилийн өмнө олон улсын эрдэм шинжилгээний нэгэн бага хурал дээр англи хэлээр илтгэл тавьсан монгол залуутай танилцсан нь одоогийн Эдийн засгийн хөгжил, шинэтгэлийн хорооны дарга, доктор Ч.Хашчулуун ажээ. Илтгэл нь маш их таалагдсан гэнэ. Монголчуудыг ийм өндөр боловсролтой, ажил хэрэгч хүмүүс байна гэж санаагүй ажээ. “Манай Хашчулуун Японд олон жил суралцан докторын зэрэг хамгаалсан. Одоо хариуцлагатай ажил хийж байгаа. Маш их ирээдүйтэй хүн. Би түүнийг эх орныхоо төлөө маш ихийг хийж бүтээнэ гэдэгт итгэлтэй байна” гэж Шимазаки багш хэллээ.  Хот, хөдөөгийн хүн амын ядуурал, эмзэг бүлгийн нийгмийн асуудлаар олон жил судалгаа хийж, Монголд хэд хэдэн төсөл хэрэгжүүлэхэд оролцон ажилласан сайхан сэтгэлийн цогц болсон энэ буянтай сайн хүн   манай залуу судлаачдыг мэргэшүүлэн сургахын төлөө бүх л сэтгэл, зүтгэлээ зориулан ажиллаж байна. “Бид хоёр хоёулаа профессороор олон жил ажилласан.   Манай гэр бүлийнхний үе  залгамжлах эрдэмтэн шавь нар маань Монгол Улсад байгаа гэж бодох надад маш бахархалтай байдаг” гэлээ. Шимазаки багш сүүлийн үед монгол хэлийг шаргуу сурч байгаа юм байна. Өндөр насанд гадаад хэл сурах гэж мэрийх нь хүний ой тогтоолт, санамжийг сайжруулж  тархинд шимт тэжээл болдогоороо онцлогтой ажээ.”Нагасава Такаши профессор ч гэсэн монгол хэл сурах хэрэгтэй. Тэр чинь залуу хүн” гэж хошигнов. Нагасава сэнсэй энэ жил 65 настай гэнэ. Хорь дүү шавиа залуу хүн гэхээс яах вэ. Нийгмийн халамжийн их сургуулийн профессор Нагасава багш Монголд олон удаа ирсэн, хэд хэдэн монгол шавьтай, манай Боловсролын их сургуулийн багш нар, Жендэрийн төвийнхөнтэй хамтарч ажилладаг хүн.

 

 Би Шимазаки багшид манай Г.Мэнд-Ооёогийн эмхэтгэсэн монгол, японы яруу найрагчдын түүврийг бэлэглэв. “Манай Ж.Саруулбуянгийн шүлэг байгаа юу “гэж багш хамгийн түрүүнд шимтэн асуув. Ж_Саруулбуян Шимазаки багш хоёр хамтарч морины тухай хоёр ч ном бичжээ. Аз болоход энэ түүвэрт Саруулын шүлэг байлаа. “М.Мөнхзаяа мундаг хүн байна” гэж монголоор хэлээд “Би зөв хэлсэн үү” гэж лавлав. Энэ түүвэрт багтсан ихэнх шүлгийг монголоос япон хэлэнд Мэнд-Ооёогийн Мөнхзаяа орчуулжээ.

 

Олон жилийн түүхтэй Сэншүгийн их сургууль нь Японы тэргүүлэх их сургуулиудын нэг билээ. Токио хоттой гудамжаар зааглагддаг Канагава мужийн Кавасака хотод төв цогцолбор нь байрладаг. 1880 онд тэр үеийн дэвшилт үзэлтэй дөрвөн хүн санаачлан байгуулжээ. Японд хувийн сургуулийн өмч нь олон нийтийн өмч, тодруулж хэлбэл тухайн сургуулийн өмч байдаг. Сургуулийг удирдах зөвлөл, зөвлөлөөс томилогдсон ерөнхий захирал  удирддаг. Сургуулийн өмчийг төр захиран зарцуулах, удирдлагад нь оролцох эрхгүй, харин төрийн зохицуулалт, зөвшөөрөл, хяналт шалгалтын хүчирхэг механизм үйлчилдэг. Өнөөдөр тус сургуульд 30000 шахам оюутан суралцаж байна. Хичээлийн төв байр уулын оройд байрладаг тул багш, оюутангүй нилээд өгсөж ирдэг байсныг өөрчлөн км шахам урттай урсдаг шат бүхий шинэ байр барьжээ. 

 

Профессор Эйко Уто их сургуулийнхаа Хүмүүнлэгийн сургуулийн захирлаар ажиллаж байна. Хүмүүнлэгийн сургуулийн бэлтгэдэг мэргэжлүүдээс социологчид, сэтгэл судлаачид, нийгмийн ажилтнуудын    эрэлт хэрэгцээ нь байнга  өсч  байгаа юм байна. Энэ нь томоохон компани, пүүсүүд юуны өмнө сэтгэл судлаачид, социологчдын баг бүрдүүлэн үйл ажиллагаагаа судалгаанд тулгуурлан зохион байгуулдагтай холбоотой.    Их сургуулийн удирдлага, бүрэлдэхүүний сургуулийн захирлуудыг дэвшүүлж буй хөтөлбөрөөр нь шалгаруулан хамт олны саналаар сонгодог уламжлалтай. Эйко Уто багш өнгөрсөн жил уулзахад шалгаруулалтад  оролцохоор боловсруулсан  мөрийн хөтөлбөрөө сонирхуулж байсан юм. 

   

Уто багш өөрийн багш, профессор Еножигийн хамт 2001 онд Монгол оронд зочилж, тус их сургуулийнхаа хүндэт профессор, манай Ерөнхийлөгч Нацагийн Багабандийн хамт авахуулсан дурсгалт зургаа өрөөндөө хүндэтгэн залжээ. Охиныхоо хоёр багшийг ирэхэд би энэ уулзалтыг зохион байгуулсан юм.Хархорин явахдаа уулзалтыг яг таг болгохыг Ц.Балдоржид хариуцуулж билээ.  Хөдөөнөөс ирээд Ерөнхийлөгчийн Тамгын газраар ортол С.Одхүү “Ерөнхийлөгч амарч байгаа, хөдөө явсан” гэх нь тэр. Яарч сандран “Багаа байхгүй юм байна шүү дээ” гэж бачимдахад,

 

-Чи битгий сандарч тэвдээд бай. Настай хүмүүс байна лээ, зочдоо  ая таваар нь байлга. Чиний цаг наргүй хөтөлбөрийн гарыг даахгүй шүү.Багаа бэлэн, бэлэн гэж байж билээ. Яасан ч сайхан байсан юм бэ . Зочид маань “Улаанбаатар”, “Континенталь” зочид буудалд тухлан манай орон, найз нөхдийн минь талаар насан туршийн сэтгэгдэлтэй буцаж билээ.

 

Япон явж ирээд сонин, сайхныг хуучлахад Н.Багабанди:

 

-За хайртай зээ хүү чинь тод шар малгай өмсөөд, том гэгчийн цүнх үүрээд гарч өгсөн үү гэж өхөөрдөөд миний зээ хүү Батбямбын Бат-Энхэд  эрдэм номын их аяны нь эхэнд адис, ерөөлөө хайрлав. Амны билгээр болог ээ.

 

Намуун салхинд сакура цэцэг цас шиг будран будран унах юм. Зөөлөн ягаан, цагаан өнгө нь алаг цэцэг, зүлэг моддыг чимэн ер бусын үзэсгэлэн төгөлдөр  болгох ажээ. Цэцэрлэгт хүрээлэнгийн талбай дүүрэн хүмүүс ая тухтай амарч, хооллож ундаалж, зарим газар нь дуу хуур, бүжиг наадам болж байлаа. 

 

 Би тэгээд ийм нэгэн дөрвөн мөр тэрлэв.

 

 

                       Таван эмээ дуулж бүжиглэнэ

                        Таван жаахан охин тавтай нь аргагүй үзнэ

                       “Тайван жаргалын тухай дуу юу” гэж лавлавал

                       “Үгүй дээ хүү минь, тавилан заяаны тухай дуу” гэлээ                                                          

 

 

                                                                      СЭТГҮҮЛЧ В.АЛЗАХГҮЙ

                                                                          Токио-Улаанбаатар 


Links

 

 

 

Video

000000
Today
Yesterday
This Week
Last Week
This Month
Last Month
All days
0
0
0
0
0
0

Your IP: 54.224.43.96
Server Time: 2017-10-19 09:16:48
Visitors Counter